Jongensdromen komen uit

Een jongensdroom, dat was het! Spelen met een Engelse (of Schotse, in dit geval) brassband op een wedstrijd op eerste euphonium. 25 november was het zover: in je overhemd het podium op, je spullen klaarzetten en vervolgens met het kenmerkende jasje het podium weer op om op te treden. 

Toen ik in de zomer van 2015 (bij de Allan Withington Conducting Summer School) Ray Munday ontmoete, had ik dit nooit kunnen verwachten. Ray speelde bij Withburn en wilde het dirigeervak in. Nadien bleven we in contact.

Uiteindelijk werd ik in deze zomervakantie gevraagd om mee te spelen met de Kirkintilloch Band op de Schotse Open. Montage van Peter Graham was het verplichte werk, een flinke uitdaging. Dat bleek wel tijdens de uren die ik er thuis ingestoken heb.

Uiteindelijk vloog ik op 15 november naar Edinburgh en vervolgens per auto naar Alloa, een klein plaatsje voor de Schotse hooglanden waar ik met de grootst mogelijk gastvriendelijkheid werd opgenomen in het huishouden van de familie Munday. In deze bijna twee weken reperteerde ik mee met deze gastvrije band en tijdens de lange dagen liet Ray me het leven in Schotland zien en brainstormden we over een project dat we in gedachten hebben met een aangrijpend muzikaal verhaal over de Hooglanden.

De 25ste was het zover: de wedstrijd. Lang, lang, heel lang wachten is het spel daar. Met 15 bands in de divisie en als 12de geloot, heb je aardig de tijd om wat te doen. Uiteindelijk ga je naar een omkleed/opwarmruimte, hier zit je zo een uurtje. Vervolgens het voor ons Nederlanders vreemde concept intekenen bij de registratie. Met je registratiekaart naar de tafel om te tekenen voor deelname. Vervolgens terug naar de omkleed/opwarmruimte om nog even een tijdje te wachten. Daarna is het zoals we gewend zijn: inspelen en het podium op. Ook een nieuwtje was dat we als sectie op signaal van de leider, ik in dit geval, gingen zitten, maar alleen als ik er echt helemaal klaar voor was, werd me verzocht.

Na een mooie ontlading op het podium en een knappe uitvoering voor een band die de week ervoor nog niet eens helemaal een band was, gingen we voldaan van het podium. De uitslag was minder mooi (10de van de 15), maar dat doet aan deze unieke ervaring en tot leven gewekte jongensdroom niets af. Het mooiste was dat ik deze ervaring met m’n vader heb kunnen delen, omdat hij ook naar Schotland vloog om de wedstrijd mee te maken.

Kirkie en Ray bedankt voor deze unieke ervaring!